标签
#卷六百四十九(33 首)
方干 · 唐 · 五言绝句
乡人去欲尽,北雁又南飞。
方干 · 唐 · 五言绝句
成名年少日,就业圣人书。
方干 · 唐 · 五言绝句
云雨一消散,悠悠关复河。
方干 · 唐 · 五言绝句
万人曾死战,几户免刀兵。
方干 · 唐 · 五言绝句
爱此栖心静,风尘路已赊。
方干 · 唐 · 五言绝句
画角吹残月,寒声发戍楼。
方干 · 唐 · 五言绝句
烧火掩关坐,穷居客访稀。
方干 · 唐 · 五言绝句
早为千里别,况复是秋残。
方干 · 唐 · 五言绝句
入夜天西见,蛾眉冷素光。
方干 · 唐 · 五言绝句
就枕忽不寐,孤怀兴叹初。
方干 · 唐 · 五言绝句
寺处唯高僻,云生石枕前。
方干 · 唐 · 五言绝句
昔见初栽日,今逢成树时。
方干 · 唐 · 五言绝句
幂幂复苍苍,微和傍早阳。
方干 · 唐 · 五言绝句
几生余习在,时复作微吟。
方干 · 唐 · 五言绝句
苍茫大荒外,风教即难知。
方干 · 唐 · 五言绝句
一瞬即七裏,箭驰犹是难。
方干 · 唐 · 五言绝句
水木深不极,似将星汉连。
方干 · 唐 · 五言绝句
地气寒不畅,严风无定时。
方干 · 唐 · 五言绝句
未问移栽日,先愁落地时。
方干 · 唐 · 五言绝句
散拙亦自遂,粗将猿鸟同。
方干 · 唐 · 五言绝句
师为众人重,始得众人师。
方干 · 唐 · 五言绝句
飞泉溅禅石,瓶注亦生苔。
方干 · 唐 · 五言绝句
俸禄三年后,程途一月间。
方干 · 唐 · 五言绝句
问道远相访,无人觉路长。
方干 · 唐 · 五言绝句
坐来丛木大,谁见入岩年。
方干 · 唐 · 五言绝句
乱山重复迭,何路访先生。
方干 · 唐 · 五言绝句
去住如云鹤,飘然不可留。
方干 · 唐 · 五言绝句
荜门惆怅内,时节暗来频。
方干 · 唐 · 五言绝句
师步有云随,师情唯鹤知。
方干 · 唐 · 五言绝句
双扉桧下开,寄宿石房苔。
方干 · 唐 · 五言绝句
空为梁甫吟,谁竟是知音。
方干 · 唐 · 五言绝句
南行无俗侣,秋雁与寒云。
方干 · 唐 · 五言绝句
趋世非身事,山中适性情。